แม้ดวงอาทิตย์จะพ้นขอบฟ้าแล้ว ทว่ายังคงแลเห็นภาพของพระจันทร์เลือนรางอยู่บนท้องฟ้าคล้ายยังมีความอาลัยจึงไม่ยอมจากไปง่ายๆ ไอหมอกสีขาวลอยปกคลุมอยู่ทั่วไป อากาศในยามเช้าตรู่ของที่นี่แม้จะค่อนข้างหนาวเย็น แต่ก็ให้ความรู้สึกที่สดชื่นสำหรับคนที่เคยชินแต่การใช้ชีวิตรีบเร่งแข่งกับเวลาอยู่ในเมืองหลวงอย่างเขา

ตามปกติ เวทถือว่า วันอาทิตย์เป็นวันหยุดส่วนบุคคล อันใครจะล่วงละเมิดมิได้ และเขาจะไม่ยอมออกจากบ้านวันนี้ง่ายๆด้วย ยกเว้นกรณีเดียว คือมีใครสักคนเลี้ยงข้าวฟรีเท่านั้น  แต่ในเมื่อครั้งนี้ มีนเป็นคนขอมาเอง มีหรือที่เวทจะปฏิเสธ ความรู้สึกเก่า ๆ เมื่อสมัยนักเรียน ครั้งที่เขายอมตามใจมีนทุกเรื่องก็ย้อนกลับมา

“มีน ..!” เวทอุทานออกมาเบาๆ อย่างไม่แน่ใจนัก ขณะเดียวกันนั้นเองหญิงสาวคนนั้นก็หันมามองเวทอย่างเต็มตา คิ้วโก่งเรียวงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายกับใช้ความคิด ก่อนที่รอยยิ้มอย่างดีใจจะปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ “เวท..”หญิงสาวร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น” เวทใช่ไหม ”

“โธ่ ไอ้เซ่อ” ต่อด่าอย่างไม่เกรงใจเมื่อเวทเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเพื่อขอคำวินิจฉัย “ขนาดนี้แล้ว เอ็งยังไม่รู้อีกเหรอวะ ว่าน้องเค้าคิดยังไงกะเอ็งน่ะ ทำไมถึงเซ่อแบบนี้วะ” “พี่คิดว่า น้องกิ๊ก เค้าชอบผม อย่างนั้นเหรอ” เวทถามเพื่อความแน่ใจ “ก็เออสิวะ ถ้าผู้หญิงเค้าไม่รู้สึกพิเศษกับเอ็งนะ  เค้าไม่ทำแบบที่เอ็งเล่ามาหรอกวะ”ต่อพูดพร้อมกับส่ายหน้า “ควายจริง ๆ เลย เอ็งนี่”

ชายหนุ่มหยิบขึ้นมากดดูก็เห็นที่หน้าจอขึ้นชื่อว่า “น้องกิ๊ก” “สวัสดีครับ น้องกิ๊ก โทรมามีอะไรเหรอ”เวทถาม “แหม พี่เวท ไม่มีประโยคทักทายที่ดีกว่านี้แล้วเหรอคะ โทรมาทีไรก็พูดแบบนี้ทุกที” น้องกิ๊กตอบกลับมา เวทหัวเราะเก้อ เพราะไม่รู้จะทำอะไรดีไปกว่านี้ ขณะที่อีกฝ่ายยังพูดต่อ” วันนี้พี่เวทสอบเสร็จแล้วใช่ไหมคะ เป็นไงบ้างคะ ยากไหม “

วันต่อๆมา เวทกับน้องกิ๊กจะมานั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดด้วยกันเป็นประจำ และเวทก็ช่วยอธิบายในเรื่องเกี่ยวกับวิชาเรียนที่เด็กสาวไม่เข้าใจให้ฟัง ทุกครั้งที่อีกฝ่ายถาม ซึ่งว่ากันตามจริงแล้ว น้องกิ๊กก็ดูจะไม่มีข้อสงสัยมากมายอะไรนัก นอกจากนานๆครั้ง ที่จะถามขึ้นมาบ้างเท่านั้นเอง เวทเองก็ชอบที่มีสาวสวยมานั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อน เพราะมันช่วยทำให้เขาตาสว่างมากยิ่ง

เวทไม่เห็นน้องกิ๊กที่คณะอีกเลยและไม่มีโทรศัพท์จากเด็กสาวมาหาเขาอีกด้วย แต่ชายหนุ่มก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไรนักนอกจากนึกเสียดายอยู่บ้างที่พักนี้ไม่มีขนมกินฟรี แต่เวทก็ไม่คิดว่า การที่น้องกิ๊กหายหน้าไปช่วงนี้จะเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องที่ฟ้าบอก ว่ากันตามจริงแล้ว เวทกลับรู้สึกว่าจิตใจของเขาสงบลงด้วยซ้ำไป

ตอนเย็น หลังเลิกเรียน ทั้งสองเดินออกจากห้องไปที่ป้ายรถหน้าโรงเรียน เหมือนอย่างเช่นที่ทำอยู่ทุกเย็น เนื่องจากวันนี้ มีนต้องแวะไปหาหนังสือที่ห้องสมุดจนเกือบห้าโมงถึงเสร็จธุระ ทั้งสองจึงกลับช้ากว่าทุกวัน บนทางเดินนั้น คงมีเพียงเขาและเธอ เวทสังเกตว่าตั้งแต่พักเที่ยง ดูมีนเงียบผิดสังเกต จะว่าไม่พอใจที่เขาลืมเอาของขวัญมาให้ ก็ไม่น่าใช่ เพราะเวทก็สัญญาไปแล้วว่าจะเอาของขวัญมาให้ในวันพรุ่งนี้