ครั้งหนึ่งในความทรงจำ (บทที่สิบเอ็ด)

“มีน ..!” เวทอุทานออกมาเบาๆ อย่างไม่แน่ใจนัก ขณะเดียวกันนั้นเองหญิงสาวคนนั้นก็หันมามองเวทอย่างเต็มตา คิ้วโก่งเรียวงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายกับใช้ความคิด ก่อนที่รอยยิ้มอย่างดีใจจะปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากของเธอ

“เวท..”หญิงสาวร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น” เวทใช่ไหม ”

เวทเองก็ดีใจไม่แพ้กันที่พบว่าเธอเป็นคนที่เขาคิดอยู่จริงๆ “มีนเองเหรอ”

หญิงสาวตรงเข้ามาหาและจับมือเขาอย่างดีใจ ” ดีใจจังเลย ไม่คิดเลยว่าเราจะได้เจอกันอีก”

“เราก็เหมือนกัน”เวทพูดด้วยความดีใจ

“พวกเราไม่เจอกันตั้งนานเลยนะ ตั้งแต่ตอนที่มีนย้ายบ้านเมื่อตอนโน้นแน่ะ” หญิงสาวพูดด้วยความดีใจ ”ตอนนั้นมีนเคยโทรไปบ้านเวท แต่เวทก็เปลี่ยนเบอร์บ้านไปแล้ว ก็เลยติดต่อไม่ได้อีกเลย ตอนนั้นมีนยังคิดเลยว่า เวทเปลี่ยนเบอร์โทรหนีหน้ามีนหรือเปล่า”

“เราไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก รู้ไหมพอมีนย้ายไป เราก็ตั้งตารอโทรศัพท์เธอทุกวัน” เวทรีบบอก”แต่สายโทรศัพท์บ้านเราน่ะสิ กลับมาเสียเลยต้องเปลี่ยนเบอร์ใหม่ ตอนนั้นเราแทบร้องไห้แน่ะ เพราะคิดว่าคงไม่มีโอกาสได้ติดต่อกับมีนอีกแล้ว” ชายหนุ่มอธิบายเสียยาวเหยียด

มีนอมยิ้ม”แหม ขนาดไม่เจอกันตั้งนาน เวทยังปากหวานเหมือนเดิมเลยนะ น่ารักจริงๆเลย”

เวทยิ้มแก้มแทบปริ จนลืมสังเกตน้องกิ๊กที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้วย

…………

เวทนั่งคุยกับมีนเกือบชั่วโมง ที่ร้านฟาสฟู้ดส์แห่งนั้นนั่นเอง ทั้งสองคุยกันอย่างสนุกสนานและต่างก็เล่าเรื่องของตัวเองในช่วงเวลาที่ผ่านมาให้อีกฝ่ายหนึ่งฟัง มีนเล่าให้เวทฟังว่าตอนนี้เธอกำลังทำปริญญาโทอยู่ที่ออสเตรเลีย แต่พอดีว่าช่วงนี้เธอต้องกลับมาทำธุระบางอย่างที่เมืองไทย และอีกสองสัปดาห์ก็จะกลับไปแล้ว

“มาแป๊ปเดียวเอง ก็จะกลับแล้วเหรอ” เวทพูดอย่างเสียดาย

“พูดแบบนี้ คิดถึงมีนเหรอ”หญิงสาวพูดยิ้มๆ

แม้ว่าจะไม่ได้พบกันนานมาก แต่เมื่อไดมาพบกันครั้ง เวทก็รู้สึกว่า มีนก็ยังคงเป็นคนเดิมทั้งกิริยาท่าทางและคำพูด และนั่นเองทำให้ความรู้สึกเก่าๆของชายหนุ่มกลับคืนมา

“ก็คิดถึงน่ะสิ” เวทตอบตรงๆ”ไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้ว”

“ไม่ต้องคิดถึงมากหรอกน่าเวท” มีนพูด” พอเรียนจบ มีนก็กลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว”

“แล้วมีนจะจบเมื่อไหร่เหรอ” เวทถาม

“ตอนนี้กำลังทำธีสิสอยู่น่ะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร กุมภา ปีหน้าก็จบแล้ว”มีนตอบ

“งั้นต้องขอแสดงความยินดีล่วงหน้าแล้วล่ะ” เวทพูดพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้น

“ขอบคุณนะจ๊ะ” มีนยิ้มหวาน

เสียงสัญญาณโทรศัพท์มือถือดังขึ้น แต่เวทกำลังดีใจที่ได้เจอมีน ทำให้ชายหนุ่มไม่ได้ยิน เพราะตอนนี้หูของเวทมีไว้ฟังเสียงมีนเท่านั้น

“พี่เวท คะ เสียงโทรศัพท์หรือเปล่าคะ”น้องกิ๊กขัดจังหวะการสนทนาของทั้งสอง “สงสัย เพื่อนพี่เวทมาแล้วมั้งคะ” เด็กสาวพูด

เวทรู้สึกตัว“ลืมไปเลย” ชายหนุ่มอุทานเมื่อดูเวลาก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับ

“มีอะไรเหรอ” มีนถาม

“พี่เวท เขานัดเพื่อนไว้ตอนสามโมงน่ะค่ะ พวกเขาคงโทรมาตาม” น้องกิ๊กตอบแทนชายหนุ่ม “พี่มีนคะ กิ๊กว่าเราอย่ารบกวนเวลาพี่เวทเขาเลยค่ะ เดี๋ยวพี่เวทเขาต้องไปธุระกับพวกเพื่อนๆของเขาอีก” เด็กสาวพูดกับพี่สาว

“เหรอ ถ้าอย่างนั้น มีนไปก่อนนะเวท แล้วยังไงวันหลังเจอกันนะ”มีนพูดก่อนจะลุกขึ้น “วันหลังเจอกันใหม่นะ” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับยิ้มให้

เวทเอามือปิดที่โทรศัพท์ และยิ้มตอบ

”โชคดีนะ” ชายหนุ่มพูด ก่อนที่มีนและน้องกิ๊กจะเดินออกจากร้านไป………

“เฮ้ย ไปอยู่ไหนมาวะ โทรหาตั้งหลายรอบก็ไม่รับสาย”ต่อโวยวายเมื่อเห็นหน้าเวท” ไหนบอกว่ามาถึงนานแล้วไง”

“ขอโทษฮะพี่ พอดีผมเจอเพื่อนนะฮะ เลยคุยเพลินไปหน่อย” เวทยอมรับผิดหน้าระรื่นพร้อมกับถามถึงสมาชิกอีกสองคน”แล้วพี่ตี้กับไอ้กุ้งล่ะฮะ”

“ไอ้กุ้งไปดูเสื้อ พี่ตี้ไปเข้าห้องน้ำ”ต่อตอบ ก่อนจะสังเกตว่าสีหน้าของอีกฝ่ายระรื่นผิดปกติ ทำให้เขารู้สึกสงสัย” ทำไมหน้าเอ็งดูระรื่นจังวะ มีอะไรพิเศษหรือเปล่า”

“พี่รู้ได้ไง” เวทถาม

“ก็หน้าเอ็งบานออกขนาดนั้น ใครก็ดูออกวะ” ต่อพูด “ตกลงมีเรื่องอะไรวะ”ต่อทำหน้าอยากรู้เต็มที่ อันเป็นนิสัยส่วนตัวที่แก้ไม่หาย ….แต่จริงๆแล้วไม่ยอมแก้มากกว่า

“เมื่อกี้ ผมเจอมีน” เวทตอบ

“มีน…มีน..มีนไหนวะ” ต่อพยายามนึก

“ก็คนที่ผมเคยเล่าให้ฟังไงพี่”เวทบอก

“ตั้งแต่คบกับเอ็งมาเนี่ย คนทีเอ็งเคยเล่าให้พี่ฟังเนี่ยเป็นร้อยแล้วนะโว้ย แล้วจะรู้ไหมเนี่ยว่าคนไหน” ต่อพูด ก่อนจะทำตาโต ไม่ใช่เพราะนึกออกแต่เพราะมีนักศึกษาสาวผมยาว ขาว สวย หมวย อึ๋ม สวมเสื้อคับนุ่งกระโปรงสั้นเดินผ่านมาพอดี

“เพื่อนเก่าผม สมัยมัธยมไง ฮะ.. คนที่เป็นพี่น้องกิ๊กไงพี่”เวทบอก

“อ๋ออออออ….”ต่อลากเสียงยาวซึ่งเขามักจะทำเสมอตอนพยายามจะนึกเรื่องอะไรสักอย่างพร้อมกับใช้เวลาตอนนั้นประมวลผลข้อมูลไปด้วย ”นึกออกแล้ว คนที่เอ็งเคยชอบใช่ไหมล่ะ”

“ฮะ” เวทพยักหน้า

“แล้วก็ไม่บอก พี่จะได้ปล่อยให้คุยกันนานๆหน่อย” ต่อพูดอย่างใจกว้าง” มิน่าล่ะ เอ็งถึงหน้าบานแบบนี้ เออ แล้วตอนนี้เขาเป็นไงบ้างวะ “

“ยังน่ารักเหมือนเดิมทุกอย่างเลยฮะ” เวทเริ่มทำตาลอยพร้อมกับยิ้มเมื่อนึกถึงเวลาที่ผ่านมาเมื่อครู่นี้ “เหมือนกับพรหมลิขิตเลยนะฮะ ที่ทำให้ผมได้เจอกับเค้าอีก ไม่น่าเชื่อเลย ”

“เป็นเอามากแฮะ ไอ้นี่”ต่อพึมพำกับตัวเอง เมื่อมองดูชายหนุ่มรุ่นน้องก่อนจะพูดต่ออีกว่า“เห็นท่าทางเอ็งดีใจแบบนี้ ก็แสดงว่าผู้หญิงที่ชื่อมีน คงยังเป็นคนพิเศษสำหรับเอ็งอยู่ล่ะสิ”

“แน่นอน”เวทยืนยัน

“งั้นถามอีกข้อนึงนะ”ต่อพูด “แล้วน้องกิ๊กล่ะ กับเอ็ง เค้าเป็นอะไร”

เวทนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามนี้

…….

หลังแยกทางกลับเพื่อนร่วมแก๊งแล้ว ตลอดทางที่นั่งรถกลับบ้าน เวทนั่งคิดถึงเรื่องที่พี่ต่อถามเขา

..นั่นสินะ.. การที่เขาได้พบกับมีนอีกครั้ง มันทำให้เขาดีใจอย่างที่สุด นั่นก็แสดงว่ามีนยังคงเป็นคนพิเศษสุดสำหรับเขาเสมอมา แม้ว่าเขาจะไม่ได้ของเธอมานานแล้วก็ตาม ….

ถ้ามีนเป็นคนพิเศษแล้วน้องกิ๊กล่ะ เป็นอะไร เวทถามตัวเองอย่างข้องใจ
“รถหมดระยะแล้วครับ….”เสียงกระเป๋ารถเมล์ที่ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มอออกจากภวังค์ความคิด เวทมองไปรอบๆก็เห็นบรรยากาศที่คุ้นเคย ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยขณะที่เดินลงจากรถเป็นคนสุดท้าย…ในที่สุด…เขาก็นั่งรถเลยป้าย…อีกครั้งหนึ่ง…..

 เช้าวันต่อมา หลังกลับจากจ๊อกกิ้งยามเช้า เวทล้มตัวลงนอนผึ่งบนโซฟาหน้าทีวีอย่างหมดแรง วันนี้เขาเหนื่อยมากกว่าทุกวัน เนื่องจากระหว่างที่วิ่งอยู่ โดนหมาวิ่งไล่ กว่าที่เจ้าของหมาจะจับไอ้ตัวร้ายไว้ได้ มันก็วิ่งไล่เขาถึงสามรอบสวนสาธารณะ ทำเอาพุงยุบทันตาเห็นเลยทีเดียว

เวทแหงนหน้ามองนาฬิกาบนฝาผนัง เข็มนาฬิกาบอกเวลาแปดโมงพอดีเป๊ะ เสียงเพลงชาติดังแว่วมาจากบ้านข้างๆ แต่ชายหนุ่มรู้สึกล้าเกินกว่าจะยืนตรงเคารพธงชาติและอีกอย่างแถวนี้ก็ไม่มีธงชาติให้เคารพด้วย

เวทนอนอยู่ครู่หนึ่งจนหายเหนื่อย ก่อนจะลุกขึ้นไปหาน้ำดื่มและหาอะไรกิน ช่วงนี้เวทมักจะกินข้าวอยู่กับบ้านมากกว่าออกไปกินนอกบ้าน เนื่องจากเหตุผลในเรื่องงบประมาณ เพราะใกล้สิ้นเดือนแล้ว เช้านี้ชายหนุ่มตั้งใจจะทำอาหารญี่ปุ่นกิน เวทจึงเปิดตู้กับข้าว และหยิบอาหารญี่ปุ่นกึ่งสำเร็จรูปมาหนึ่งห่อ ฉีกซองเทใส่ชามและกดน้ำร้อนลงไป รอสามนาทีก็กินได้แล้ว

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น ชายหนุ่มวางบะหมี่ที่ยังเหลืออีกครึ่งชามลง และรีบกลืนอีกครึ่งซึ่งคาอยู่ในปากลงท้องไป ก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มากดรับ

“สวัสดีครับ เวทพูดครับ”

“เวทเหรอ นี่เราเองนะ ,มีน”เสียงอีกฝ่ายดังกลับมา ทำเอาเวทใจเต้นตึ่กตั่กด้วยความดีใจแบบสุดๆ ก่อนจะถามกลับไปทันที “มีอะไรเหรอ โทรมาแต่เช้าเลย”

“วันนี้ เวทว่างไหม”มีนถาม”ตอนบ่าย ออกมาเจอกับมีนหน่อยได้หรือเปล่า” ……..

(ติดตามบทสรุปเรื่องราวความรักของเขาได้ในตอนต่อไป)

 

Related posts:

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *


* (required)