ลิงลม (Slow loris)

ลักษณะ : มีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า นางอาย รูปร่างอ้วน ตากลมโต หูเล็กและสั้น แขนขาค่อนข้างสั้น นิ้วที่สองจะมีเล็บยาวและงองุ้มเข้าหาตัว หางสั้นมากจนแทบไม่มี ขนนุ่มสั้นละเอียด บางตัวอาจมีสีเทา บางตัวอาจมีสีน้ำตาลเข้มหรือสีเหลืองนวล สันหลังมีเส้นสีเข้มลากยาวลงมาจากหัวถึงกลางหลัง มีความยาวลำตัวและหัว 30-38 เซนติเมตร ความยาวหาง 1-2 เซนติเมตร หนักประมาณ 1 กิโลกรัม

ถิ่นอาศัย : พบในไทย, ลาว, เวียดนาม, กัมพูชา, พม่า, มาเลเซีย, เกาะสุมาตรา, เกาะชวา, เกาะบอร์เนียวในอินโดนีเซีย และเกาะมินดาเนาในฟิลิปปินส์ ลิงลมสามารถปรับตัวให้อยู่ได้ในป่าทุกสภาพ แม้แต่ป่าที่ถูกแผ้วถางแล้ว

นิสัย : พวกลิงลมจะอาศัยอยู่ตามยอดไม้ ออกหากินในเวลากลางคืน และนอนหลับในเวลากลางวัน อาหารหลัก ได้แก่ แมลง และสัตว์เลื้อยคลาน โดยกินพืชและผลไม้เสริมบ้าง ลิงลมตัวผู้จะปัสสาวะไว้ตามต้นไม้ เพื่อเป็นการประกาศอาณาเขต ตามพวกลิงลมปกติเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า แต่จะว่องไวเวลาไล่จับแมลงกิน และจะเคลื่อนไหวได้เร็วเป็นพิเศษเมื่อมีลมพัดแรง ๆ จนเป็นที่มา ของชื่อ ลิงลม ส่วนชื่อนางอายนั้น มีที่มาจากเวลาที่พวกมันตกใจหรือถูกจับได้ จะซุกหน้าไว้ในแวงแขน

การสืบพันธุ์ : ลิงลมไม่มีฤดูผสมพันธุ์ที่แน่นอน ตัวเมียตั้งท้อง 90 วัน และมีระยะเวลาให้นมลูกประมาณ 193 วัน

สถานภาพ : ในสมัยก่อนพบบ่อยตามชายป่า แต่ปัจจุบัน ลดจำนวนลงไปมาก เนื่องจากถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยงและถูกล่าเพื่อปรุงยาสมุนไพร รวมทั้งเป็นอาหารด้วย ลิงลม จัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1 ของไทย

 

Related posts:

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *


* (required)