ครั้งหนึ่งในความทรงจำ (บทที่ห้า)

เวทมองลงไปในคอกห่านซึ่งมีห่านอยู่ห้าหกตัว อย่างคิดหนักเพราะใครๆ ก็รู้ดีว่าห่านนั้นทั้งดุทั้งจิกกัดและตีได้เจ็บนัก ยิ่งมันกำลังเฝ้าไข่แบบนี้ละก้อยิ่งดุเป็นทวีคูณ

“มีน” เวททำเสียงละห้อยเพราะยังไม่อยากอุทิศก้นของตัวเองให้เป็นเป้าโจมตีของห่านทั้งหลาย “ถ้ามีนอยากได้ลูกห่านไปเลี้ยง เวทว่าเราไปซื้อที่ตลาดดีกว่าไหม”
มีนส่ายหน้า “แหม วันเกิดมีนทั้งทีนะ เวท”

ประโยคนี้อีกแล้ว ปีก่อนก็ประโยคนี้แหละทำเอากูหวัดกินไปหลายวัน เวทนึกในใจ ก่อนจะมองเข้าไปในคอกห่านอีกครั้ง ดูเหมือนพวกห่านจะรู้สึกถึงอันตราย จึงตั้งขบวนล้อมรังอย่างหนาแน่น ก่อนจะแปรแถวเตรียมประจันบานกับเขา

เวทมองพร้อมกลืนน้ำลายลงคออย่างนึกหวาดๆในจงอยปากของพวกมัน ก่อนจะหันมามองเด็กสาวอีกครั้ง   มีนยิ้มให้กำลังใจ เมื่อเห็นรอยยิ้มของเด็กสาว เวทก็ฮึดขึ้นมาทันที อย่าว่าแต่แค่ไข่ห่านเลยต่อให้ไข่ไทรันโนซอรัส เวทก็จะไปเอามาให้ได้

เด็กหนุ่มกระโดดลงไปในคอกอย่างกล้าหาญราวกลาดิเอเตอร์เข้าสู่สังเวียนเพื่อประจัญบานกับฝูงสิงโต

หลังจากล่อหลอกพักหนึ่ง(และโดนจิกไปหลายที) เวทก็บุกเข้าถึงรังและคว้าไข่มาได้สองใบ เวทถูกฝูงห่านไล่รุมจิกตีจนต้องวิ่งหนีไปรอบคอกหลายรอบกว่าจะโดดหนีออกมาได้ ขณะที่มีนซึ่งยืนมองดูอยู่ริมคอกอมยิ้มอย่างขบขัน เวทหันกลับไปมองฝูงห่านที่มีท่าทีโกรธแค้นที่เสียไข่ไป
เด็กหนุ่มแน่ใจว่าคราวนี้ถ้าเขาลงไปอีกพวกมันคงรุมยำเขาเละแน่ แต่แม้จะโดนห่านจิกจนก้นระบม  เวทก็ได้ไข่ห่านมากำนัลเพื่อนหญิงสมใจ

มีนยิ้มให้เวทที่ยื่นไข่ห่านให้ด้วยท่าทางที่ยังหอบไม่หายกับก้นที่ยังระบมอยู่”ขอบใจนะจ๊ะ ดูสิน่ารักจังเลย”มีนพูดชม
“หมายถึงเวทเหรอ” เด็กหนุ่มทำตาซื่อ
“บ้า มีนหมายถึงไข่นี่ต่างหาก”มีนพูดและค้อนนิดๆ
เวทอดสงสัยไม่ได้ว่าไข่ห่านมันน่ารักตรงไหนกัน ตัวเขาเองสิน่ารักกว่าเป็นกอง แต่เด็กหนุ่มก็ไม่สนใจที่จะถาม เพราะแค่เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของเธอ เขาก็พอใจแล้ว
“เออ เวท มีนเปลี่ยนใจแล้วล่ะ”เด็กสาวพูดขึ้น ขณะที่ตาขวาของเวทเริ่มกระตุกเป็นลางบอกเหตุ
“มีนว่า เวทเอาไข่ไปคืนมันเถอะ สงสารแม่ห่านน่ะ”……….

นั่นคือเหตุการณ์ในวันเกิดของมีน สองปีที่ผ่านมา เวทภาวนาว่าปีนี้ ขออย่าให้มีนขอให้เขาทำอะไรพิสดารแบบนั้นอีกเลย
เวทยังนึกไม่ออกว่า เขาจะให้อะไรเป็นของขวัญมีน สองปีก่อนหน้านี้นอกจากวีรกรรม(ที่จำต้อง)ทำเพื่อเธอแล้ว  เขาซื้อตุ๊กตาตัวใหญ่แล้วก็สร้อยข้อมือทำจากเงินให้เธอ แต่ดูเหมือนยังไม่ถูกใจเธอเท่าไหร่

เมื่อเวทมาลองย้อนนึกถึงลักษณะนิสัยของเธอแล้ว เวทก็รู้สึกว่าตุ๊กตากับสร้อยข้อมือคงไม่เหมาะกับนิสัยของมีนจริงๆ หากเปลี่ยนเป็นนวมชกมวยสักคู่ไม่ก็สนับมือทองเหลืองสักอันคงจะเหมาะกว่า แต่เวทก็กลัวว่าขืนซื้อของพวกนั้นให้จริงๆ มีนอาจเอามาประเดิมใช้กับเขาก่อนเลยก็ได้

ในที่สุดหลังจาก ใช้เวลาค้นหาอยู่พักใหญ่ เวทก็หาของที่เขาจะมอบให้เป็นของขวัญกับมีนในปีนี้ได้  เด็กหนุ่มเชื่อมั่นว่าของชิ้นที่เขาเลือกนี้ ต้องเป็นที่ถูกใจของมีนอย่างแน่นอน ของชิ้นนั้นเป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะทำเป็นรูปภูเขาเล็กๆที่หน้าปัดวาดเป็นรูปนกสองตัวเกาะคู่กันโดยสื่อความหมายได้ว่าแทนตัวเขาและมีน ซึ่งเวทเห็นว่าโรแมนติกสุดๆ ที่สื่อความในใจด้วยของขวัญ

เมื่อวันเกิดของมีนมาถึง เวทตั้งใจว่ามอบของขวัญให้กับมีนทันทีที่เห็นหน้า ในวันนั้นเด็กหนุ่มไปยืนซุ่มรอที่ปากทางหน้าบ้านของเธอตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง

ก่อนเจ็ดโมงเล็กน้อย เวทก็เห็นมีนเดินออกมาจากบ้าน เวทรีบเปิดกระเป๋าจะหยิบของขวัญออกมา แต่ทว่า
“เฮ้ย ทำไมไม่มีวะ”เวทพยายามควานหาแต่ก็หามีไม่ “สงสัยลืมไว้ที่บ้านแหงเลย”เวทคิดจะกลับไปเอาแต่ก็ไม่ทัน เพราะเด็กสาวมาถึงตัวแล้ว
“เวท วันนี้มารอแต่เช้าเลยนะ”มีนทักอย่างร่าเริง
“หวัดดีจ๊ะ”เวทไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่านี้
“เอ วันนี้ วันอะไรเอ่ย”มีนเอามือไขว้หลังเอียงคออมยิ้ม
“ก็…ก็…วันศุกร์ไง”เวทพูด ขณะที่กำลังจะหาทางออกก็พอดีรถวิ่งมา”รถมาพอดีเลย มีน รีบขึ้นเถอะ”เวทรีบชวน

ครู่ต่อมา ทั้งสองคนก็มาถึงห้องเรียนยังไม่ทันที่ทั้งสองจะก้าวเข้าไปในห้อง ก็มีนักเรียนชายรุ่นพี่คนหนึ่งเดินเข้ามาหา
“น้องมีน สุขสันต์วันเกิดครับ” รุ่นพี่คนนั้นกล่าวพร้อมกับส่งกล่องของขวัญกล่องหนึ่งให้
“ขอบคุณค่ะ  พี่มาร์ค”มีนยิ้มพร้อมกับรับของมาและพลิกดูเล็กน้อยก่อนจะว่างลงบนโต๊ะตัวหนึ่งใกล้ๆอย่างไม่ใส่ใจนัก
“เย็นนี้มีนว่างไหมครับ “รุ่นพี่เริ่มต้นชวนพร้อมกับหวังลึกๆ
เด็กสาวทำเป็นนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า”เย็นนี้ มีนต้องรีบกลับบ้านน่ะค่ะ คงจะไม่ว่าง”
คำตอบของมีนทำเอาอีกฝ่ายต้องจากไปอย่างผิดหวัง ขณะที่เวทมองอย่างสะใจนิดๆ

เด็กสาวเปลี่ยนสายตามายังเพื่อนชายที่ยืนอยู่ข้างๆ “ยิ้มอะไรน่ะเวท”เธอถาม
“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก”เวทปฏิเสธ
มีนก้าวเข้ามายืนชิดเวท พร้อมกับจ้องหน้า”รู้แล้วใช่ไหมว่าวันนี้วันอะไร แล้วไหนล่ะของขวัญของเวทน่ะ”มีนก้าวเข้ามายืนชิดเวท พร้อมกับจ้องหน้า”รู้แล้วใช่ไหมว่าวันนี้วันอะไร แล้วไหนล่ะของขวัญของเวทน่ะ”
“เอ่อ……”เวทเริ่มตะกุกตะกัก เพราะเขาไม่อาจบอกกับมีนได้ตามตรงว่าเขาลืมของขวัญทิ้งไว้ที่บ้าน มันไม่ดีต่อเขาแน่หากจะพูดเช่นนั้น
แต่สวรรค์ยังคงเข้าข้าง เมื่อมีเพื่อนนักเรียนชายห้องข้างๆอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องและเอาของขวัญมาให้มีน
ก่อนจะมีคนที่สองสามและสี่ตามมา มองดูเหมือนกับบรรดาเมืองขึ้นมาส่งบรรณาการไม่มีผิด

เวทอาศัยเวลานั้นหลบออกมาได้ เด็กหนุ่มมองดูนาฬิกาข้อมือ ซึ่งบอกเวลาเจ็ดโมงครึ่ง
ก่อนที่เวทจะตัดสินใจทำบางอย่าง………

…..หนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่หน้าห้องฝ่ายปกครอง

เวทและนักเรียนที่มาสายอีกกลุ่มหนึ่งเดินออกมาหลังจากรับบัตรมาสายจากอาจารย์ฝ่ายปกครองแล้ว  แต่ละคนดูเหนื่อยหอบจากการวิ่งเต็มแรงเยี่ยงคนที่มาสายทั่วไป แต่สภาพของเวทนั้นดูเหมือนกำลังผ่านสนามรบ(ไม่ก็โดนจิ๊กโก๋ไล่กระทืบ)มามากกว่า

เนื้อตัวของเด็กหนุ่มมอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่นและผง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ผมด้านหน้าตั้งชี้จากแรงลมตีเพราะซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์มา
เหงื่อเต็มหน้าและเสื้อจากการวิ่งร้อยเมตรจากหน้าโรงเรียนมาที่ห้องเพื่อให้ทันก่อนเข้าแถว(แต่ไม่ทัน) มิหนำซ้ำขาข้างหนึ่งยังเปียกเสียอีกด้วยเพราะเหยียบลงไปหลุมน้ำหน้าโรงเรียนโดยบังเอิญ

ในมือข้างซ้ายของเวทมีถุงกระดาษเล็กๆใบหนึ่งอยู่ด้วย เวทมองถุงในมือก่อนจะคิดถึงตัวเองว่า กรรมอันใดหนอชีวิตกูจึงต้องมาผจญเรื่องแบบนี้
“เวท ไปไหนมาน่ะ แล้วทำไม โทรมแบบนี้ล่ะ”มีนถามเบาๆเมื่อเวทมานั่งที่โต๊ะ
“ธุระนิดหน่อยน่ะ”เวทตอบเบาๆเพราะกลัวครูที่กำลังสอนอยู่ได้ยิน แล้วเขาอาจต้องไปตอบให้เพื่อนทั้งห้องฟังที่หน้าชั้น
มีนมองสภาพของเพื่อนชายก่อนจะยิ้มอย่างขบขัน”นี่ รู้ไหม เช้าวันนี้เวทเด่นกว่าใครเลย”
“โทรมเด่นกว่าใครน่ะสิ”เวทหันหน้าไปหาและพูดอย่างรู้ทัน ขณะที่มีนยังอมยิ้มอยู่……

ตอนพักย่อยช่วงเช้า เวทส่งของขวัญที่เตรียมมา ให้กับมีน
” สุขสันต์วันเกิดนะมีน นี่จ๊ะของขวัญ” เวทพูดพร้อมกับยิ้ม
“ขอบใจมากนะ”
เด็กสาวยิ้มอย่างร่าเริงขณะที่ดวงตามีประกาย”อะไรเหรอ”มีนยกกล่องขึ้นเขย่า
“ลองแกะดูสิ”เวทพูดยิ้มๆ
มีนแกะกระดาษห่อออกข้างในห่อเป็นกล่องสีขาวใบหนึ่ง

มีนเปิดกล่องและพบว่ายังมีกล่องที่เล็กกว่าอีกใบอยู่ข้างใน
“แหม ลูกเล่นเยอะจังนะ”มีนพูด
เวทอมยิ้มอย่างภูมิใจ”พิเศษสำหรับมีนไง”
“เอ อะไรกันน้า”มีนทำเสียงอยากรู้ ก่อนจะเปิดกล่องใบสุดท้ายออกมา เมื่อเห็นของในกล่อง คิ้วสวยได้รูปของมีนขมวดเข้าหากันอย่างข้องใจ

เมื่อมองเห็นหน้าของเพื่อนสาวเวทก็รู้สึกว่าต้องมีอะไรสักอย่างผิดปกติเกิดขึ้นแน่
มีนส่งกล่องให้ดูพร้อมกับพูดเสียงเย็นๆ”ไม่เห็นมีอะไรเลย”
เวทตาเหลือก นึกรู้ทันทีว่า คงลืมเอาของขวัญใส่มาเป็นแน่ เวทรีบเก็บอาการร้อนรนและพยายามหาทางออกที่เหมาะที่สุด
“เอ่อ..”เวทพยายามหาคำอธิบาย”ก็นี่ไง ของขวัญของเวท มันคือความหวังดีและปรารถนาที่จะให้มีนมีความสุขไง”
มีนยังตั้งตัวไม่ถูกกับของขวัญของเด็กหนุ่ม เครื่องหมายคำถามดูเหมือนจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยๆนั้น

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังงง เวทรีบอธิบายต่อตามที่จำได้จากหนังสือเล่มหนึ่ง”ความหวังดีนะ มีน มันไม่อาจแสดงออกเป็นรูปธรรมได้หรอก เพราะมันเป็นความรู้สึกที่มาจากหัวใจ และสื่อถึงได้ด้วยใจเท่านั้น เพราะฉะนั้นมีนจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าแต่ต้องมองด้วยหัวใจ”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมีน แม้เวทจะไม่แน่ใจว่ารอยยิ้มนั้นหมายความว่าอย่างไรแต่เด็กหนุ่มก็รู้สึกว่า
มีนคงพอใจกับสิ่งที่เขาพูดแน่ๆ

“แหม อุตสาห์เอาความหวังดีมาให้”มีนพูดเสียงหวาน”ลืมของขวัญก็บอกมาเหอะ!”……….

(ติดตามตอนต่อไปนะ)

 

Related posts:

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

*